Als het een kind teveel wordt bij stress… wegwezen! (deel 4)

Naast vechten, weglachen, flink zijn best doen of aanklampen kan een kind ook proberen een stress-situatie te vermijden. Wegwezen, letterlijk of figuurlijk. Dan zijn druk worden, outspacen, zich klein maken of letterlijk weglopen de neiging. Wat is de boodschap van deze kinderen, en hoe kun je hem hierin helpen?

In dit – jawel de laatste en lange! – blogdeel vertel ik wat een kind eigenlijk aan je vraagt als hij bepaald gedrag vertoont. Het zijn in totaal 4 blogs geworden die 1 geheel vormen over de basisreacties van een kind op stress:

  • In deel 1 vertelde ik hoe we basisreacties op stress ontwikkelen.
    Zodat je leert waar het vandaan komt en wat er in zo’n lijfje van binnen gebeurt.
  • In deel 2 lees je hoe ze eruit zien. Zodat je ze kunt herkennen.
  • In mijn vorige blog (deel 3) beschreef ik welke hulpvraag een kind eigenlijk stelt, voor de 1e helft van de basisreacties.
    Vandaag de 2helft.

Onderzoekje
Ik ben de afgelopen weken flink bezig geweest met deze gedragingen. Mezelf ‘geobserveerd’ hoe ik dit zelf deed, en welke neigingen ik had en heb. Hoe mijn kind dit doet. En ook de kinderen en ouders in mijn omgeving, die ik begeleid maar waar ik prive mee omga. Bijzonder procesje. Ik zag ze allemaal voorbij komen en ik zie steeds beter wat er gebeurt.

Mijn neiging
En ook: wat mijn eigen reactie is op dit gedrag. Wat ik erbij voel en wat dan mijn neiging is om te doen… neem ik het serieus? Wil ik het oplossen? Haak ik een beetje af? Word ik boos? Of word ik verdrietig omdat mijn eigen pijn geraakt wordt.
Ik heb ontdekt dat mijn reactie afhangt van hoe relaxed ik zelf ben. Als ik rust en ruimte in mezelf ervaar, kan ik welke van de hierboven genoemde reacties voelen, maar dan hoef ik er niet naar te handelen. Maar ik weet ook, dat als ik moe ben of veel aan mijn hoofd heb, dat ik dan makkelijk kan schieten in boosheid, oplossen of afhaken.

Tot 10 tellen
Is mijn kind daarmee geholpen? Nee. Ben ik ermee geholpen? Nee.
Dus, ik kan het niet vaak genoeg zeggen, blijven kijken naar mijn kind en naar mezelf… En tot 10 tellen, voelen, en mijn eigen ding bij mij laten, voordat ik reageer. En als me dat lukt, dan ontdek ik heel veel.

Van uitlokken tot wegwezen
Fascinerend om te zien hoe de basisreacties van de vorige week eerder gericht waren op het behouden van contact met jou als ouder, en op een bepaalde manier graag een reactie bij je willen uitlokken. Bij je blijven, je goedkeuring willen, of je duidelijk maken dat er iets is. Of het nou op een leuke manier is of niet.
Deze week zijn de basisreacties eerder gericht op wegwezen omdat het teveel of te spannend is. Niet weten hoe ermee te dealen, dus vaker uit contact gaan. Dat kan weer hele andere reacties bij jou als ouder oproepen.

Ik nodig je bij elke reactie uit om nieuwsgierig te zijn hoe je dit gedrag ervaart, bij je kind en bij jezelf.
(basisreactie 1 t/m 3 vind je in mijn vorige blog)

  1. Teveel prikkels tegelijk…

4A) De dromer

De dromer die zich moeilijk kan concentreren, die voortdurend ‘wegdrijft’ metzijn gedachten, outspace-t, een beetje apatisch zonder gezichtsuitdrukking erbij hangt. Als je hem wat vraagt, heeft ie het eigenlijk niet echt gehoord, laat staan onthouden… ‘huh, heb ik iets gemist?’ Het is een soort van ‘numb’ en verstijving van het lichaam, dat niet meer beweegt en alles langs zich heen laat gaan.
Ik zelf ken deze als er teveel tegelijk gebeurt, of als ik in mijn hoofd nog met dingen bezig ben. Dan kan ik in een gesprek erbij zitten, maar ik hoor het niet echt. En kan het al helemaal niet terughalen wat er gezegd is.

Boodschap: Het is te veel. Ik durf niet te zijn en te doen zoals ik wil.
Behoefte: Fysiek beethouden. Ruimte om op eigen manier uit te drukken.
Vraag: Hou me op de grond. Mag ik mezelf zijn?
Wat kun je doen: (Fysiek) contact maken. Stoeien, masseren, dat hij je ‘voelt’. Dat hij zijn eigen lijf voelt. ‘Ja ik ben er nog’. Hem erbij houden (zijn aandacht). Dingen samen doen.

4B) De druktemaker

Wordt rustelozer zodra het spannend wordt, of heeft zich deze houding de hele dag door aangewend. Er zit teveel onrust in zijn lijfje, dat eruit moet. Hij doet veel tegelijk, luistert niet goed, let eigenlijk niet meer op je, is snel afgeleid. Hij praat hard, wil spelen en actief zijn en ‘zijn eigen ding doen’. Kan daardoor moeilijk (oog)contact met je maken of even ‘bij je zijn of rusten’.
Ik zelf ken deze reactie als ik met veel mensen ben en er veel tegelijk gebeurt. Als ik verschillende rollen heb, een feestje organiseer met veel gasten. Ik word dan een beetje hyper.

Boodschap: Het is te veel. Ik kan mijn onrust niet kwijt. Waar moet ik beginnen..
Behoefte: Uitrazen. Ei kwijt. Stevigheid.
Vraag: Mag ik ruimte voor mijn energie? En wil jij dan wel blijven staan?
Wat kun je doen: Zelf rustig blijven. Rots in de branding voor hem zijn. Zijn onrust omarmen. En mee gaan uitrazen, stoeien, voetballen, rennen, spelen.

  1.  Wegwezen..

5A) De wegduiker
Als ik me klein maak, word ik niet gezien en geraakt… Maakt zich onzichtbaar, uit zich niet, is stil en verlegen. Is alert en schrikkerig, verontschuldigt zich, met grote ogen en slikt zijn eigen mening vaak in: ‘nee laat maar…’
Ik zelf ken deze van vroeger bij ons thuis, als ik het niet als veilig ervoer. Dat ik wegdook en deed alsof ik niet bestond. Zodat ik buiten schot bleef.

Boodschap: ik ben bang om afgewezen te worden. Help…
Behoefte: Voorzichtig, subtiel, zachte aanpak. Anders is ie weg… Ruimte en tijd geven Complimenten.
Vraag: Mag ik zijn zoals ik ben? En mag ik mijn gevoelens uiten zoals ik wil?
Doen: Ruimte geven om te zijn zoals hij is. Fysiek zijn lijf voelen. Vasthouden, een hand doet al wonderen. Aarden. Serieus nemen en vragen om zijn mening.

5B) De wegloper
Ik heb er geen zin in, ik haak af en zoek het zelf wel uit.. ik hoef geen contact of hulp want dat krijg ik toch niet… Gaat naar zijn vrienden, klaagt vanaf een afstandje, heeft een eigen plekje in het huis gemaakt (bv zijn kamer) en blijft lekker gamen of op zijn telefoon. Rot maar op, bekijk het maar. Een soort van bozige ‘passive aggressive’ houding…
Ik zelf ken deze reactie heel goed als het niet ging zoals ik verwachtte. Ik ben heel veel weggelopen (figuurlijk, in mijn hoofd en letterlijk door veel reizen en mijn heil elders zoeken), en voel nog steeds de neiging als ik baal. Weglopen, het zelf doen en geen hulp vragen, en alleen blijven was simpeler dan het aangaan.

Boodschap: ik moet het allemaal alleen doen. Niemand helpt me toch.
Behoefte: Een grote arm. Hulp zonder woorden. Subtiele aandacht (niet teveel tegelijk).
Vraag: Wil je me ‘zien’? Me helpen? Mag ik bij je leunen? En me ruimte geven?
Doen: Terughalen. Eigen verantwoordelijkheid geven. Compassie voor dit niet makkelijke gedrag. Aangeven dat hij altijd welkom is, binnen jouw kaders.

En: Zie jij jouw kind eerder het contact opzoeken met jou, of juist het contact vermijden?
En als dat gebeurt, wat is jouw neiging?
Ik ben benieuwd. 
Vertel het hieronder mijn blog.

Als dank voor je reactie stuur ik je extra verdiepingsvragen
die je helpen meer inzicht te krijgen op hoe jullie op elkaar reageren. 

ONLINE COMMUNITY MY TREE HOUSE

Deze en andere blogs heb ik verzameld op mijn website.
Daarnaast staan ze ook op de online community van My Tree House: een online platform, een ‘boomhut’, vol inspiratie en producten, zodat je weet wat je kunt doen in de opvoeding in situaties bij verandering en stress thuis.
Activiteiten voor jou en je kind, blogs en vlogs, de mogelijkheid tot uitwisselen met andere ouders… alles bij elkaar.
Waar je zelf uit kunt putten om zelf weer grip te krijgen, zodat je je kind goed kunt ondersteunen in lastige periodes.

Ik verwelkom je er graag: klik HIER voor toegang!

Lieve groet,
Kim
My Tree House

PS Vind jij het belangrijk dat meer ouders deze informatie ontvangen?
Fijn als je dit bericht deelt met hen.

No comments yet.

Geef een reactie